Są dni, kiedy mówię - dość,

Żyję chyba sobie sam na złość!

Wciąż gram, śpiewam, jem i śpię,

Tak naprawdę, jednak nie ma mnie!

Na życie patrzysz bez emocji

Na przekór czasom I ludziom wbrew

Gdziekolwiek jesteś, w dzień czy w nocy

Oczyma widza oglądasz grę

Nad ogromną betonową wsią

Z wolna gaśnie słoneczna żarówka

Pod ogromną betonową wieś

Kocim krokiem podchodzi szarówka

Chmury wiszą nad miastem

Ciemno i wstać nie mogę

Naciągam głębiej kołdrę

Znikam kulę się w sobie

Nic dwa razy się nie zdarza

I dlatego z tej przyczyny

Zrodziliśmy się bez wprawy

I pomrzemy bez rutyny

Gdy widzisz ptaka w locie jak wolny jest

Jak płynie sobie, aż po nieba kres.

Wiedz - niebo bywa pełne wichrów i burz

A z lotu ptaka już nie widać róż.

Tyle było dni, do utraty sił

Do utraty tchu, tyle było chwil

Gdy żałujesz tych, z których nie masz nic

Jedno warto znać, jedno tylko wiedz

To nie karnawał,

Ale tańczyć chcę

I będę tańczył z nią po dzień.

To nie zabawa,

W końcu powiem ci co myślę

Tak prosto w twarz

Kiedy cię widzę to się wstydzę

Że ciągle nosi ciebie świat

Miałem dziesięć lat

Gdy usłyszał o nim świat

W mej piwnicy był nasz klub

Kumpel radio zniósł

Chciałbym być sobą

Chciałbym być sobą jeszcze

Chciałbym być sobą

Chciałbym być sobą wreszcie

Gdy emocje już opadną

Jak po wielkiej bitwie kurz

Gdy nie można mocą żadną

Wykrzyczanych cofnąć słów